informatie

informatie

De Hollandse kwaker

De Hollandse kwaker is het kleinste gedomesticeerde eenden ras nog in de 20 eeuw en produceert een snel repeterend geluid. Het heeft een typisch klein kort lichaam, een compacte bouw en een horizontale stand van de rug. Deze eend heeft een klein rond kopje met bolle wangen. De snavel is kort en breed. De poten staan midden onder het lichaam. Er moet achter voldoende lichaamslengte aanwezig zijn voor de eiproductie. Het dier mag niet te klein worden. Het gewicht varieert tussen de 700 en 900 gram.

Momenteel worden de Hollandse Kwakers vooral voor de sier gehouden door tientallen watervogelliefhebbers. Op tentoonstellingen wordt de Hollandse kwaker voorgebracht in de 44 erkende kleurslagen waarbij oudste kleurslagen wit en wildkleur de populairste zijn. Ook gekuifde kwakers zijn erkend, maar zijn niet gelijk aan de Dwergkuifeend.

Voeding

De witte kwaker voedt zich met steentjes en zaadjes op de grond, groenvoer (onder meer gras, sla en vogelmuur), muggenlarven, vliegen en andere insecten, regenwormen, kleine slakken en aangezien de witte kwaker praktisch nergens in het wild leeft, vooral eendenvoer of een goed alternatief zoals kippen legkorrel gemengd met gebroken graan. Zorg er wel voor dat er altijd voldoende water beschikbaar is rond of nabij de voederplek een eend moet ten alertijden kunnen drinken bij het eten.

Geschiedenis

De Hollandse kwaker is een ras dat werd geselecteerd op het vermogen tot luid kwaken. Het doel van dit luide kwaken was om in eendenkooien de kooiker (eigenaar van de eendenkooi) te helpen bij het lokken van wilde eenden. De wilde eenden werden door de kwaker gelokt naar de eendenkooien de zogenaamde pijp, waarna de eenden ‘de pijp uit gingen’ voor de poelier. Tegenwoordig worden eendenkooien gezien als cultureel erfgoed en worden enkele locaties nog steeds gebruikt. Het doel is echter veranderd: de gevangen eenden worden met een voetring gemerkt en weer losgelaten voor vogelonderzoek. Behalve selectie op kwaakvermogen zijn ze ook geselecteerd op formaat. Hoe kleiner de eend, hoe beter. Het was immers van belang dat ze niet te veel voer aten, zodat de kosten voor de kooiker beperkt bleven. Dit verklaart waarom kwakers zo klein zijn. Later, toen de eendjes werden gehouden als hobby van liefhebbers, werden ook vele kleurslagen gefokt. Hollandse kwakers zijn sindsdien populaire hobbyeendjes die men ook vaak op tentoonstellingen tegenkomt in allerlei kleurvariaties, zoals wildkleur, meeskleur, wit, blauwwildkleur, bruinwildkleur, spreeuwkop, bont, spreeuwkop-witborst, zwart-witborst, geelblauw-wildkleur en geelbuik. De zuivere witte kwaker komt niet vaak voor.

 Van ei tot eend

De witte kwaker broed 25 tot 28 dagen bij een temperatuur van ongeveer 38 graden. De eieren zijn ongeveer een kwart zo groot als die van een leg kip en wit tot lichtgroen van kleur. De kuikens zijn kanariegeel ze hebben een zeer klein lijfje met kleine vleugeltjes, grote poten met zeer grote zwemvliezen en een zeer lange snavel. Vaak worden ze een paar dagen na de geboorte gekort- of leewiekt zodat ze niet kunnen vliegen als ze opgroeien. Niet-raszuivere kuikens hebben zwarte vlekjes of zelfs bruine vlekken. De kuikens groeien snel op. Een paar uur na de geboorte kunnen ze korte afstanden lopen en zwemmen, na een paar weken kunnen ze vrij lange afstanden lopen. Als ze hun donsveren wisselen voor hun volwassen verenkleed (een tijdje een zeer lelijk zicht) verliezen ze ook een groot deel van hun vlekken. Nu pas valt het op dat de mannetjes (woerden) veel groter zijn dan de vrouwtjes, en dat de snavel eigenlijk vrij klein is voor een eend. De witte kwaker blijft een klein type eend. Ze worden 8 – 10 jaar oud.

weetjes witte kwaker.

Als vrouwtjes worden gehouden zonder mannetjes, maken deze dag en nacht kabaal. Deze eenden worden vaak gebruikt om eieren van andere (sier)eenden uit te broeden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *